Wat een geluk

“Mam ik ben echt heel ziek,” appt mijn dochter en ze stuurt een foto mee van een zelftest: positief voor covid 19, corona in de volksmond.
Ik schrik ervan. Ik wil naar haar toe, maar kan dat wel?
Natuurlijk kan dat. Alleen kan ik dan geen mensen masseren.

En als ik zelf ziek word? 
Dan wil ik nog steeds naar haar toe. Liever dat, dan bang worden en wegblijven bij mijn geliefde kind. Mijn rebalancing-sessies van die week zeg ik af. En ik fiets naar mijn dochters huis, me sterk bewust van mijn vrijheid: ik ben vrij, omdat ik geen bezwaar heb tegen het risico op ziekte, pijn, en dood.
Wat een geluk.
 
Ze is echt heel ziek, ze vindt het fijn dat ik er ben, ik knuffel haar naar hartelust, doe boodschapjes en kook soepjes, zoals ik bij een andere ziekte ook gedaan zou hebben.
En ik voel. Voel ik al iets ziekigs in mezelf? Nee, niks, kennelijk heeft mijn lichaam op dit moment geen ziekte nodig en nodigt het de rondwaaiende virussen niet uit om binnen te komen. Want zo werkt het immuunsysteem: een ziektekiem mag alleen maar binnenkomen als hij uitgenodigd wordt, naar binnen geëscorteerd zelfs.

Geen virus-escort in mijn slijmvliezen.
Na een week is ze weer wat opgeknapt, ik doe ten overvloede een test – negatief, zoals ik al verwacht – en daarna kan ik weer aan mijn rebalancing-werk.
Wat een geluk.
 
Mijn dochter vindt het een enge, rare ziekte. Ik vind SARS-COV-2 ook een eng, raar virus. Maar hoe ga je om met enge, rare toestanden? Ik zou zeggen: NIET door iedereen zo bang mogelijk te maken, zoals Tedros Ghebreyesus van de WHO vorig jaar die de wereld in slingerde “We should be very, very worried.”
Hij had beter kunnen zeggen:“We should be very, very wise.”
Laten we hier moedig en bloedig doorheen gaan, lieve wereld, met wijsheid, overgave en godsvertrouwen. Want mensen worden ziek als dat ergens goed voor is. En mensen gaan dood als ze klaar zijn en weer terug mogen naar Huis.
En trouwens, waar leef je voor? Toch niet om zo lang mogelijk te leven? Toch niet voor veiligheid? Het doel van mijn leven is liefde en vrijheid. Van angst schiet je in een controlekramp en controle is niet wijs. Controle ontaardt dikwijls in liefdeloosheid en onvrijheid. Gevaccineerden kunnen nog steeds besmet worden en anderen besmetten, lees ik in de krant. En velen worden bang voor ongevaccineerde mensen zoals ik.

Ik denk dat wij getuigen zijn van het eind van onze beschaving. Alleen in een gedegenereerde cultuur, een cultuur op zijn laatste benen, kan het officiële advies zijn om zieke mensen te vermijden, te verlaten, niet meer aan te raken tenzij in plastic verpakt. Alleen een ontaarde samenleving geeft jongeren riskante injecties die ze niet nodig hebben, om ouderen langer te laten leven. Alleen een ontspoord beleid streeft naar totale controle.

Hoe onwijs dat kan worden, hebben we gezien in de lockdowns, toen sportscholen, yogastudio’s, sauna’s en massagepraktijken dicht moesten voor de volksgezondheid, terwijl snackbars, slijterijen, snoepwinkels en botoxklinieken open bleven. Voor de volksgezondheid? 

Misschien is dit wel hoe de laatste vitale energie uit het systeem geperst wordt, zoals in de I Tjing bij hexagram 23 De Versplintering. Eruit geperst door de krachten van verval, van materialisme, winstbejag en angst. Dat kan kennelijk alleen maar destructief verlopen; de boel moet opgeruimd, kapot, om ruimte te maken voor iets werkelijk nieuws. 
Maar ik weet: ook in een gedegenereerde, ontaarde en ontspoorde wereld kan ik mijn eigen weg kiezen en doen wat ik wil doen, wat mijn hart me ingeeft.

Aan de Universiteit van Utrecht had ik een halve eeuw geleden een Amerikaanse professor, Seymour Betsky, die ons op een dag vertelde wat zijn missie in het leven was. Ik meen me te herinneren: echte literatuur overeind houden in de lawine van oppervlakkige popcultuur, echte kwaliteit en diepgang doorgeven aan volgende generaties. Hij sprak er bevlogen over en hij eindigde met een punchline, in dat prachtige Amerikaans van hem, die zou blijven resoneren in mijn ziel.

“It’s a losing fight,” zei hij. “But what the hell.”

Dat je de vrijheid hebt om zo te denken, altijd. 
Wat een geluk.

Mijn rebalancing-praktijk is verhuisd…

naar een heerlijke nieuwe ruimte aan de Heer Vrankestraat 34, 3036 LE Rotterdam.

“Heb je dat gevisualiseerd?” vroeg iemand. “De bestelling in het universum geplaatst?”
Nou, echt niet. Met geen mogelijkheid had ik iets kunnen verzinnen dat zo leuk en inspirerend is als dit. Het leven is heel wat creatiever dan ik… God zij dank.

Deze ruimte is niet alleen geschikt voor rebalancing sessies maar ook voor workshops en een massagecursus.  Dat zit allemaal in de pijplijn. De eerste Lijfdag, eigenlijk meer een Lijfmatinee, is op zondag 29 augustus – die zit al vol. In een kleine groep gaan we voelen, ervaren en delen wat het lichaam voor ons doet.

De volgende Lijfdag is op zondag 26 september.
Tijd: van 12 tot 16.00 uur. Kosten: € 50. Maximaal 8 deelnemers. O
pgeven met een mailtje aan mij

Nieuwsgierig wat er in je lichaam te beleven en te voelen valt? Vanaf week 42 is er weer volop ruimte voor rebalancing afspraken. Voor meer informatie zie www.lisettethooft.nl/rebalancing

Workshops

De workshops  ‘Vrienden worden met je lijf’ in Centre Lothlorien, Frankrijk en in Djoj waren allebei een groot succes. We broeden nu op vervolg, en zijn op zoek naar een mooie locatie daarvoor. Tips zijn welkom: mail me alsjeblieft.

Dit schreven deelnemers:

“Ik vond jouw manier van workshops geven verfrissend. Ongedwongen, vrij, zelfverzekerd en warm. Ik voelde me daar fijn bij. Ook gaven jij en de groep me genoeg vertrouwen om me kwetsbaar op te stellen en daardoor kon ik mijn angst transformeren. Ben echt veranderd door de week in Frankrijk. Weer een stukje heler. Ik vond de diversiteit aan oefeningen prettig. En je manier van spreken op een verhalen-vertellende manier.” Carin Walravens
“Wat is mijn lichaam een heerlijke plek om twee dagen met Lisette te vertoeven! Een prachtig cadeau voor mezelf, deze workshop.” Mieke v.d. Klauw
“Het liefste en mooiste cadeau wat ik mij zelf de laatste jaren heb gegeven. Van overleven naar LEVEN. VOELEN!” Annemarie v.d. Kerkhof

Graag tot ziens, hier of daar.

6 Comment

  1. Lisanne Everartz says: Beantwoorden

    Lieve Lisette,
    Wat is het heerlijk, dat je dit zo neergezet hebt. Zo een riem onder mijn hart. Ik bedoel vooral het stukje over ziek zijn en COVID-19 en het leven. Heerlijk gewoon.
    Lieve groet, Lisanne

    1. Lisette Thooft Lisette Thooft says: Beantwoorden

      Dank je wel Lisanne!

  2. Petra Essink says: Beantwoorden

    Prachtige column Lisette,
    geweldig verwoord, dank je!
    Geluk in je nieuwe werkruimte.

    1. Lisette Thooft Lisette Thooft says: Beantwoorden

      Dank je wel Petra! Fijn om te horen en ja, mijn nieuwe ruimte is heel gelukkig-makend. Liefs!

  3. Annet says: Beantwoorden

    Lieve Lisette,

    Kippenvel bij het lezen van deze nieuwsbrief; het raakte me. Ontaarde samenleving. Liefde & vrijheid. Precies zoals ik het ook zie.

    Mag ik deze nieuwsbrief delen op mijn LinkedIn en Facebook? Ikzelf kan het niet zo mooi verwoorden als jij.

  4. Lisette Thooft Lisette Thooft says: Beantwoorden

    Dank je wel! En ja natuurlijk mag je delen!

Laat een reactie achter op Lisette Thooft Reactie annuleren