| Eens kreeg ik een cliënt in mijn rebalancing-praktijk die bezwaar maakte tegen bijna alles wat ik zei. Het ene was niet waar, het andere klopte niet, ik zag het allemaal verkeerd. “Valt het jou ook op dat je nee zegt op vrijwel alles wat ik zeg?” vroeg ik na een tijdje. “Nee hoor, dat doe ik niet,” zei hij. “Nu doe je het weer,” zei ik. Hij dacht even na. “Nee, dat doe ik alleen bij mannen.” “Ik ben een vrouw,” zei ik. “Nee,” zei hij, “jij hebt mannelijke energie.” Ik begreep dat hij me een beetje eng vond en aan het aftasten was of hij zich veilig kon voelen door me tegen te spreken.Therapie is vaak een beetje eng in het begin, en de meeste mensen willen weten: is die therapeut veilig? Of keurt ze me af zodra ik haar last bezorg? (Net als mijn ouders vroeger, mijn leraren, mijn partner enzovoort…) Dat herken ik natuurlijk, want zelf ben ik ook het grootste deel van mijn leven onzeker geweest, hunkerend naar bevestiging van andere mensen. Maar bij nader onderzoek blijkt die behoefte aan bevestiging een bodemloze put. Kijk maar naar mensen met gigantische roem en horden fans: zijn die allemaal even gelukkig met zichzelf, vervuld en ontspannen? Is veiligheid eigenlijk niet een illusie, net als controle? De wereld is niet veilig, het leven zit vol onverwachte wendingen, mensen zijn veranderlijk en onvoorspelbaar, ook de mensen om ons heen. Dit heb ik ontdekt: de enige persoon op de hele wereld die mijn leven veilig kan maken ben ik zelf. Daarvoor heb ik geen roem of rijkdom nodig, geen sterren, hartjes, likes of duimpjes. Wel onvoorwaardelijke liefde. Maar de enige persoon die mij voortdurend onvoorwaardelijke liefde en aandacht kan geven, ben ik zelf. Hoe? Lichaamsbewustzijn is de handigste, snelste en meest trefzekere weg naar zelfgenezing. Je lijf voortdurend zoveel aandacht geven dat je voelt hoe het vanbinnen voelt, hoe je op je voeten staat, hoe je op je billen zit. Vooral dat: hoe je op je billen zit. Want dat oervertrouwen, dat ons is meegegeven bij de geboorte en dat niemand ons kan afnemen, die oergeborgenheid die we niet kunnen verliezen, die hoogstens tijdelijk is ondergesneeuwd – die geborgenheid zit in de onderrug, in het onderlichaam. In je kont, excusez-le-mot. Als je je onderlichaam ontspant, er helemaal bent in je billen, ga je je vanzelf steeds veiliger voelen. Kortom: veiligheid? Ammehoela. |
|
Ik kan alleen maar zeggen; Ja!
Prachtig, zo waar en vol herkenning.
Vandaag, 1 juni, sta ik op, huil, voel, schrijf en ga weer verder…
Ik ben veilig in mij 🩷🙏
Dank je wel Petra, fijn dat je het herkent! Liefs
Zoooo, deze komt binnen. Heel mooi beschreven en voelt zo waar. Als ik het lees voel ik de verbinding met die oerveiligheid. Die is er dus toch…zo fijn en troostend.
En ik ga me meer op mn je-weet-wel focussen.😊
Dank je wel, Lisette!
Graag gedaan en ja precies, daar moet je wezen met je aandacht. Liefs!
Mooi!! Je hebt het over je je weet wel, je “poep” zegt men in Vlaanderen 😃 Ik lees en hoor steeds vaker dat ons hele bekkengebied (van buiten en inwendig) deze functie kan hebben: de basis, onze diepe wijsheid, veiligheid, bestaansrecht. Hoe zie jij dat?
Ja natuurlijk klopt dat. Het woord komt uit het Latijn pupa, achtersteven. Het is ons achterwerk, dat we intrekken als we bang worden of eruit weggemept of gemanipuleerd zijn, en dat we fier naar achter steken als we weer stevig in onszelf geworteld zijn.
Oefening baart kunst, ik ga nog beter oefenen omdat ik me niet altijd veilig voel
Liefs
Elly
Veel succes, liefs
Dank je wel Lisette. Wat een waardevolle info. Ik sluit me volledig aan bij de reacties van alle andere dames . ❤️
Zo goed en zo waar!
Dank voor het down to earth delen.
Het komt binnen… 💖
Ik schaam me bijna dat ik nog nooit een boek van je heb gelezen maar daar gaat verandering in komen! Ik begin met de laatste ‘Jezelf vergeven’.
Dank voor het inspirerende gesprek met Jorn Luka onlangs. Eindelijk weer eens heerlijk gelachen. 😉
Ha ha wat een leuke respons, ik hoor graag nog eens wat je van het boek vindt. Dank je wel.
Doe ik!
Wauw prachtig geschreven. Dankjewel 🙏 Lisette
Op naar het oer vertrouwen afstoffen en weer diep van binnen mijn oer vertrouwen voelen.
Dank je wel Monique, en ja precies: dat oervertrouwen is er gewoon nog, onder al het andere.