“Ik voel me altijd zo zielig als ik ziek ben,” zeg ik tegen een vriendin aan de telefoon. Ik heb de cv aan, ik draag een trui, een fleece vest, een wollen huisjas en dikke sokken maar ik heb het koud, mijn handen zijn koud en ik ril van binnen.
“Ja dat ken ik, dat zielige gevoel,” antwoordt ze, “maar dat heb ik alleen als ik niet ziek mág zijn van mezelf. Zodra ik mezelf er helemaal toestemming voor geef, is het over.”
O ja, da’s waar ook, goed idee, toestemming. Wij mochten vroeger nooit ziek zijn van mijn moeder. Ze had in het Jappenkamp gezien dat kinderen meestal doodgaan als ze ziek worden, en het zal verdrongen angst geweest zijn, maar ze straalde vooral afkeuring en weerzin uit als een van ons ziek werd. We deden duidelijk iets fout. Ik heb dan ook jarenlang stoer geroepen “Ik ben nooit ziek” tot ik me op een dag realiseerde dat het onzin was, dat ik ook heel gewoon af en toe snotter en snuit en overal pijntjes voel. En dat ik dan niet schuldig ben. En niet zielig.
Ziek mogen zijn is gezond. Meestal is het een overgang naar een nieuwe fase in innerlijke ontwikkeling.
Mijn weerstand is weg na het inspirerende telefoongesprek met de vriendin en hee, dat is grappig: prompt zijn mijn handen weer warm en kan de wollen jas uit.
Niet ziek willen zijn is eigenlijk: geen lichaam willen hebben. Die weerstand die ik had, zie ik bij meer mensen.
“Ik voel mijn klachten en mijn lijf als een obstakel,” mailt iemand me; ze wil rebalancing om van de klachten af te komen.
Leven zonder ziekte, zonder pijn en zonder lichamelijke belemmeringen… het lijkt misschien ideaal. Maar wat een ultieme ramp zou het zijn: ons lichaam uitschakelen en alleen nog als brein functioneren.
Want hoe sterker losgekoppeld een mens raakt van gevoel, van pijn, moeheid en grenzen, hoe acuter het gevaar van onmenselijkheid. Zonder de bescheidenheid die het lichaam vraagt, zonder de kwetsbaarheid van vlees en bloed, kan het ego tot meedogenloze proporties uitdijen. Mensen die vreselijke dingen doen weten meestal prima wat ze doen, maar voelen kunnen ze het niet.
Meer lichaamsbewustzijn > meer acceptatie van gevoel > meer mens.
Daarom lees je vaak dat mystici het lijden uitnodigden, vrijwillig pijn en ontberingen ondergingen. Om volledig mens te zijn en de bandbreedte van het bewuste voelen te vergroten, want dieper mogen lijden maakt dat je óók meer openstaat voor ontroering, dankbaarheid, innerlijke vrede, vreugde die het gewone overstijgt.
Ik maak een afspraak met de cliënt die haar lichaam als obstakel voelt en schrijf haar terug: “Lichamen geven grenzen aan die we liever niet hadden gewild, en gevoeligheid die we liever hadden ontkend, maar het is beter voor ons en de rest van de wereld als we onze gevoeligheid en grenzen juist wel respecteren.”
Van ziek zijn kun je leren hoe je je weerstand kunt loslaten. Dat komt goed van pas bij alles wat dwars zit, hindert, pijn doet: het besef dat boosheid op mezelf of de wereld, verdringing, weg-wensen of forceren mij niet brengen wat ik wil. Alles gaat beter als ik de golven van gevoel en emoties toesta om hoger te worden en daarna vanzelf uit te rollen. Niet zo snel als ik zou willen, maar precies in het tempo dat mijn lichaam nodig heeft.
Daarom doen wij in rebalancing ook niet aan loslaten. Soms zegt iemand met een verbeten gezicht: “Dat mag ik nu loslaten” en het klinkt alsof ze eigenlijk vindt dat het móet. Maar dat werkt niet, dat betekent dat je het van je af wilt schudden en dan gaat het juist vaster zitten. Loslaten is geen kwestie van wilskracht; het is een proces van laten rijpen tot de vrucht vanzelf valt. Een natuurlijke transformatie.
De blaadjes vallen ook niet van de bomen omdat die zo hard hun best doen. Bladeren dwarrelen vanzelf omlaag, als de energie van de bomen naar binnen gaat.
Zo werkt het bij ons ook: wat schuurt of knelt verandert vanzelf als we er bij blijven. Dan wordt het lichter, warmer, en komt er ruimte voor een nieuwe fase.
(Illustratie hierboven: Elena Mozhvilo op Unsplash)
Mooi, ik zie vaker dat mensen ziekte achter de rug hebben of operaties en zeggen: “nu ben ik er weer.” Of “nu ben ik in mijn gewone doen. De ellende is voorbij.” Voorstelbaar. Toch bekruipt me soms ’t gevoel: maar wat betekende ’t andere dan? De revalidatie periode van mijn knie was ook een mooie, stille tijd. Ja, ook pijnlijk af en toe. Maar het bracht ook iets…
Ja mooi, Els, dank je wel voor je reactie.
Loslaten door het leven op je af te laten komen. Klinkt zooo natuurlijk.
Dank al weer voor dit mooie inzicht ♥️
Ik heb je ontdekt via Hilde Heijn op facebook; ben heel blij met je boodschap 🙏🏻💞
Fijn Marjolein!
Ik lees dit met zo veel plezier. Ouderwets en streng opgevoed en altijd maar flink moeten zijn… Nu aan het leren dat het een tandje (of twee 🙂 ) minder mag.
Nu pas? Ja beter laat dan nooit 🙂
Het was normaal – onze ouders dachten dat ze het goede deden, ze wisten niet beter. En ja, het is nooit te laat om een onvoorwaardelijk liefhebbende moeder te worden voor je innerlijke kind!
Dank je wel Lisette – bij mij komt nu een herinnering boven. Ik ben nu 65 jaar. Vroeger op de lagere school was ik soms schoolziek. Ik had buikpijn en mocht van mijn moeder thuis blijven en op de bank liggen met een warme kruik, beschuit en appelsap. Dan voelde ik me heel veilig en de buikpijn was eigenlijk verdwenen. Ze heeft me jaren later verteld dat ze goed wist dat ik het vreselijk vond op school. Ze noemde het schoolziek. Een dagje thuis blijven kon geen kwaad, zei ze. Een lieve daad van mijn lieve moeder. Ik krijg er nog een warm gevoel van in mijn buik.
Dank je wel Ineke – dat is een dierbare herinnering aan een moeder met begrip en aandacht! Bijzonder voor die tijd.
Lisette, ik realiseer mij nu ineens dat mijn moeder zelf in haar jeugd een lange tijd TBC heeft gehad. Haar eigen moeder is in het kraambed van het jongste kindje overleden. Ze heeft haar eigen moeder dus nooit gekend en veel moeder liefde gemist. Ze kon hier moeilijk over praten, het was te verdrietig. Haar zorg voor mij zou misschien o.a. daar vandaan kunnen komen om zo ook haar eigen verdriet te verzachten?
Wat een mooi inzicht Ineke. En hoe mooi dat je moeder haar verdriet transformeerde tot nog meer onvoorwaardelijke moederliefde!
Jij bedankt Lisette. Door jouw tekst over Loslaten, hoe doe je dat eigenlijk? ben ik tot dit inzicht gekomen. Ik ben hier heel blij mee!
Ik kwam hier nav de Verwondering en lees nu je inzicht over “loslaten”. Wat mooi dat het niet persé moet maar dat het een langzaam proces is. Erg verhelderend. Want ik vind ook altijd makkelijk gezegd: nu loslaten.
Loslaten op commando kan niet. Omarmen en doorleven maakt dat het lichter wordt. Dank voor je reactie Aline.
Lisette, ik heb je gehoord bij de Verwondering. Loslaten dat ik normaal wilde zijn. Zoveel therapieën gevolgd. Feitelijk merk ik nu dat ik lijk op mijn verst gehandicapte broer en zus.
Ik heb mijn moeder, zus en broer tot het eind begeleid. Zij waren de twee jongsten. Ik heb niet kunnen delen met anderen. Nu, met 78 jaar, sta ik op een springplank hoe verder? Weet wel dat ik van hen hield.
Johanna, of Janet, ‘loslaten dat ik normaal wilde zijn’ betekent dat niet zoiets als ‘omarmen wie ik ben’? Het klinkt alsof je geen makkelijk leven hebt gehad maar wel zinvol.
Hé Lisette, net de verwondering gekeken. Wat ben je toch een (h)eerlijk mens en een enorme inspiratiebron. Dankjewel!
Dank je wel Nicole, dat vind ik natuurlijk super fijn om te horen. Liefs!