Ben je verzoend met je maag?

Eigenlijk wil ik het liefst altijd zo langzaam leven. Daarom is de zomer ook zo fijn, dan lijkt het toch alsof er meer tijd is.

En alles is prettiger als je het traag kunt doen, toch? Mijmerde ik. Als je overal alle tijd voor kunt nemen.

Alleen langzaam eten, daar hield ik niet van, realiseerde ik me. Ik vond wel dat ik ervan zou moeten houden, want het is gezonder en spiritueler, dat wist ik best. Ooit had mijn Amerikaanse achternicht Anushka me verteld: you must drink your food and eat your drink – je moet zo vaak kauwen dat het eten vloeibaar is geworden in je mond, en wat je drinkt moet je ook niet hap-slik-wegslokken, je moet er als het ware ook even op kauwen.
Alle nette mensen eten trouwens langzaam. Ze leggen hun bestek neer na elke hap.
Kortom ik wist het. Maar de waarheid was: ik deed het niet. Vaak at ik zelfs met mijn telefoon erbij, of de krant. Een vreselijke guilty pleasure.

Precies die dag kwam er een recensie-exemplaar naar me toe van het boek

Het duurt ongeveer twintig minuten voordat je hersenen het sein geven dat je genoeg gegeten hebt, las ik. “Maar de maaltijden van de meeste mensen duren niet zo lang.”
Schuldbewust dacht ik aan mijn favoriete havermoutpap genaamd Breakfast, die ik altijd zo handig in een paar minuten naar binnen kon skronsjen. Die hebben ze kort geleden uit de handel gehaald… hm, misschien was het wel een teken. 

Volgens Lee Holden moet je gemiddeld 32 keer kauwen op elke hap, en daar ook 32 seconden over doen. “Maak dat eten op taoïstische wijze vloeibaar,” schrijft Holden. “Kauw elke hap tweeëndertig keer, iets meer of iets minder, afhankelijk van de zachtheid van wat je verorbert. Je spijsvertering zal je dankbaar zijn en je komt er misschien achter dat je minder eet dan gewoonlijk, omdat je je systeem sterkere signalen geeft dat je aan het eten bent en je brein meer tijd heeft om een signaal van verzadiging af te geven.”

Oké, besloot ik ferm, ga ik doen. Ik maak er een Project van. Moet kunnen. Het is in elk geval veel aantrekkelijker dan vasten. Dat had ik ooit één keer gedaan, vier dagen in zo’n centrum waar je voor veel geld bijna niks te eten krijgt. In tegenstelling tot wat ik verwachtte had ik totaal geen honger gehad die dagen, maar ik had me te pletter verveeld. Nergens meer zin in. Brrr, dat nooit meer.
Nee, langzaam eten is aanlokkelijker.

Maar joh, wat was dat moeilijk! Die hapjes smolten gewoon weg in mijn mond voor ik eraan dacht om te tellen. Het eerste ontbijt ging redelijk maar bij de lunch die dag was het al mis, want ik was iets moeilijks aan het doen op de laptop en ineens zag ik dat ik pijlsnel weg moest, en zo’n bruin bolletje met kaas heeft veel te veel kauwbewegingen nodig, als je haast hebt.
Op de tweede dag had ik mijn koffie al bijna op voordat ik me realiseerde: help, ik heb die koffie niet gekauwd!

Toch ging het steeds beter. Het wende eigenlijk best snel.
Het bleek niet saai te zijn, maar lekker.

Mijn maag is ook tevreden, volgens mij, die heeft nu dus minder werk. Als ik eraan denk wat ik mezelf allemaal achteloos in de maag gesplitst heb in mijn lange leven, denk ik nou, nou, dat werd hoog tijd voor verzoening en verzachting.

De maag is in de traditionele Chinese geneeskunde verbonden met het moederlijke en dat lijkt me ook logisch, want je moeder is je eerste voeder. Zou beter zorgen voor mijn maag ook doorwerken op zieleniveau, qua relatie met mijn innerlijke moeder?
Kan ik mezelf voeden met de liefdevolle aandacht die ik zo graag van haar had willen hebben?

Holden geeft ook leuke tips zoals: masseer je oren voorafgaand aan het eten, vanaf de bovenkant van de oorschelp naar beneden en terug. En na het eten: vind het punt Maag 36, vier vingers onder je knieschijf langs de buitenkant van je scheenbeen. “Masseer of tik een halve tot een hele minuut om je spijsvertering te ondersteunen (en misschien zelfs een geheime bron van kracht in jezelf aan te boren)” schrijft Holden.

Kortom, een nuttig boek. En vlot geschreven hoor, je hebt het lekker snel uit.