Seva – dat woord was nieuw voor me. Maar het begrip herken ik wel. Dienstbaarheid is een beetje een beladen woord, er hangt een zweem van onderdanigheid omheen. Maar als ik op seva google zie ik dat het een kernbegrip is uit boeddhisme en hindoeïsme: zelf-loos dienen vanuit mededogen. Vreugdevol geven, vanuit innerlijke overvloed.
Dus, denk ik dan: niet goed doen uit bange braafheid, om waardering te krijgen of uit angst voor straf of hel – maar omdat je overstroomt van alles wat je te geven hebt. Bijdragen aan het geluk van anderen omdat je daar zelf ook gelukkiger van wordt.Dat is waarvoor we het ‘ik-tijdperk’ nodig hebben gehad: om los te komen van het dwingende collectief van vroeger, de opgelegde rollen, de onvrijheid. Om onszelf te kunnen worden en uit vrije wil en bewust te gaan samenwerken, delen, geven.Er is een kritische massa nodig van 25% van de mensen die actief deelnemen aan het nieuwe om de kanteling teweeg te brengen – en die kanteling wordt verwacht tussen nu en 2030, zei Jelleke. Ook dat was nieuw voor mij: zo snel al? Ga ik het nog meemaken?
Haar enthousiasme was aanstekelijk, we hingen aan haar lippen en werden er helemaal blij van: dat er al zoveel goeds gebeurt, dat die nieuwe wereld die we in ons hart al koesteren al door zóveel mensen wordt gedragen en mee-gecreëerd.Toen ze na een uurtje praten afrondde, kwamen er leuke reacties. Deelneemster Jacolien de Koning vertelde dat het helemaal klopt met Human Design: in 2027 eindigt een tijdperk van ouderwetse collectiviteit en begint er een nieuwe tijd waarin het gaat om jezelf zijn, individu en authentiek. “Alle systemen gaan op de schop,” zei ze, “maar we hoeven niet bang te zijn, we worden gesteund door planetaire verschuivingen.”
Astrologe Ine Hoeymakers die zelf ook een workshop gaf, zei dat het ook in de astrologie te zien is: “Tot 2030 staat Pluto out of bounds, zoals astrologen dat noemen, buiten de perken zeg maar. De vorige keer dat dit gebeurde, was vlak voor de Franse revolutie.”
Ik deed ook nog een duit in het zakje met het hoopgevende verhaal van Martha Beck die in haar filmpje The Pyramid and the Pool vertelt wat ze ziet: een nieuw bewustzijn onder de mensen, dat vanaf de bodem de oude structuren aan het wankelen brengt. De láátsten die in de gaten hebben wat er gebeurt, zegt ze, zijn de mensen aan de top. Want die staan nog steeds bovenop die piramides, die intussen allang hun basis aan het verliezen zijn.
En toen klopte alles nóg meer en was de lucht in dat zaaltje bijna tastbaar vol optimisme en enthousiasme voor de toekomst.
Wat een top-avond was dat daar in Centre Lothlorien, “waar bijzondere ontmoetingen gewoon zijn.”
En ik ben zo dankbaar dat wij meebouwen aan de nieuwe wereld met onze rebalancing en onze massage-cursussen.
Ik besef steeds sterker dat rebalancing eigenlijk precies belichaamt waar ik als idealistische hippie in de jaren zeventig naar verlangde. Want dit voelt ook als seva: een ander mens respectvol aanraken, traag en aandachtig, zodat zowel gever als ontvanger kunnen vertragen en verstillen. En ontspannen. En helemaal aanwezig zijn, in het hier en nu. |
