Toeval of teken?

“Je hele aura lichtte op,” zei een van de leuke oude vrouwen in onze vorige bijeenkomst, toen een andere vrouw had verteld hoe blij ze werd van een hoopgevend boek. “Terwijl je dat zei, zag ik licht om je hoofd.” “Ja ik zag het ook,” zei iemand anders, “er reed net een auto voorbij hè, die het zonlicht weerkaatste.” Die lichtspiegeling had ik ook gezien en toen ging ons gesprek over de ‘objectieve’ waarheid. Was onze clubgenote echt van binnenuit gaan stralen, of was het gewoon toeval dat er precies op dat moment een schijnsel over haar hoofd heen trok?Het maakt niet uit, betoogde ik. Het is allebei waar. Want is toeval niet de manier waarop het leven ons tekens geeft? Ik dacht aan iets dat mijzelf was overkomen, jaren geleden. Destijds aarzelde ik of het wel goed was een vaste baan bij het tijdschrift Volzin aan te nemen, omdat ik veel minder ging verdienen dan ik als freelancer bij elkaar schreef. Piekerend fietste ik door de stad en er reed een vrachtauto voorbij waarop met grote letters stond: TRUST. Dat zag ik als teken – “vertrouw!” riep het universum mij toe – en ik nam de baan. Het kwam ook helemaal goed. Dus dat zei ik: “Soms komt er bijvoorbeeld ineens een vrachtwagen voorbij met precies het woord dat je nodig hebt.” En ik had het nog niet gezegd, vorige zondagochtend, of er verscheen een vuilniswagen voor het raam van de praktijk. Bij ons in Rotterdam staan er dichtregels op de vuilniswagens en op deze stond:

“Tegen een vriendin zeg ik: ben mijn geesten vergeten en zij weet te zeggen: die komen na” Een citaat uit een gedicht van Nora Gomringer. Zo leuk. Ik interpreteer het als een signaal van boven dat ongeveer betekende: of het nou geestelijk is of niet, of het waarheid is of verzinsel, licht van binnen of van buiten, dat maakt niet uit. Wat bij je hoort, komt toch wel naar je toe. Overal zijn tekens, overal is betekenis. Het schijnt dat de oude Chinezen een vorm van orakelen kenden, het Pruimenbloesem-orakel, waarbij ze de datum gebruikten en toevallige gebeurtenissen in de omgeving om tot een voorspelling te komen. Mijn goeroe Barry Long zei dat je directe omgeving op elk willekeurig moment in je leven weerspiegelt hoe je innerlijke ontwikkeling is, heel precies, één op één. Heb je bijvoorbeeld stilte en groen om je heen dan heb je innerlijke rust en contact met je eigen natuur, enzovoort.

Daaraan moet ik weleens denken als ik door mijn buurt loop en overal zwerfafval zie. Kennelijk heb ik hoopjes rommel in mijn ziel, aan de periferie van mijn bewustzijn…
Maar ik zie ook vrijwel altijd schoonheid en harmonie om me heen. Bloeiende geveltuintjes, vogels, zonlicht door de bomen, aardige mensen. En dat klopt ook. Want al woon ik in het Oude Noorden van Rotterdam, innerlijk ben ik in grazige weiden en rustige wateren beland.

Hoe komt dat? Nou ja, die halve eeuw aan therapie en persoonlijke groei die ik achter de rug heb, draagt natuurlijk vrucht. Het heeft me een aantrekkelijk wereldbeeld opgeleverd, een prettig mensbeeld en een diep geruststellend geloof. Trouwe lezertjes van deze Nieuwsbrief weten dat allang maar ik schrijf het toch nog maar een keertje op.

Wij zijn hier op Aarde om van pijn liefde te maken. Dat doen we door ons hart open te zetten voor pijn. Ons hart maakt er compassie van. Dat kan pas als we volwassen zijn; als kind moesten we de pijn wel verdringen, opslaan in een soort innerlijke schatkist van spanning.
Als ons hart groot genoeg is geworden, kunnen we beetje bij beetje ontspannen, de schatkist openen, het goud van de oude pijn tevoorschijn halen en toelaten in ons hart.

En ik denk echt dat de Aarde in het heelal die functie heeft – hier op deze planeet wordt liefde gecreëerd, letterlijk, bij elkaar geknutseld en getransformeerd uit de ellende die we meemaken, de ontberingen die wij lijden en de offers die we brengen. Dat lukt natuurlijk niet als we de pijn doorschuiven. Maar wel als de pijn er mag zijn. En daar helpen we elkaar dan bij.

Daarom zijn ‘Ze’ daarboven (ik noem ze graag God en Zijn Heerscharen, maar noem ze hoe je wilt) zo geïnteresseerd in ons. En zo toegeeflijk, eindeloos vergevingsgezind en hulpvaardig. Want wij hebben echt een lastige klus.

Eerst moeten we beseffen dat er pijn is, de verdringing opheffen. Dan moeten we de pijn toelaten tot ons bewustzijn, en ons hart erdoor laten breken.

Verder hoeven we geloof ik niet zoveel te doen.

Gelukkig is er altijd overvloedig oefenmateriaal.
En overvloedige hulp van boven.
En heel veel tekens.

 

(De illustratie hierboven is een kaart uit het prachtige orakelspel van Tosha Silver, Divine Abundance.)