Een nieuw leven

Hierboven zie je mij als dertigjarige met mijn eerste kind, mijn dochter Pauline, 42 jaar geleden. Als je goed kijkt, zie je de kringen onder mijn ogen. Wat was het – behalve heerlijk – ingewikkeld. Mijn hele leven was nieuw, ik was ineens belangrijk voor iemand. Maar ik weet nog die keer dat de telefoon ging toen ik met de baby bezig was en dat ik alleen maar kon denken: wat geméén om mij te bellen… Af en toe vroeg ik me vertwijfeld af: kan ik dit wel?

Het waren de jaren tachtig, de tweede feministische golf was hoog aan het golven en je kon als jonge moeder maar beter niet laten merken dat je het moeilijk vond om een baby te hebben. Want dan zou de mannenwereld je acuut weer naar het aanrecht terugsturen. Daarbij had ik een eigenwijze keuze gemaakt – haar vader was een kunstenaar die geen normale relatie met mij wilde; officieel was ik alleenstaand. Dus ja, dan vraag je erom hè. En toen ik na mijn tweede baby in een postnatale depressie terechtkwam, voelde dat natuurlijk ook als iets wat alleen maar met mij te maken had.

“Je lichaam verandert, je hormonen zijn in de war, veel vrouwen ervaren in het jaar na de bevalling depressieve gevoelens of gedachten, of angsten,” schrijft Pauline. “Je dagen verlopen totaal anders, je relatie is anders, de relatie met je familieleden verandert, je plezier in je werk, je gedachten, je dromen, je lichaam, je hersenen. Alles. En dat is niet erg. Het is een fantastische klus, misschien wel de mooiste van je leven. Maar niemand heeft het hierover hoe dit voor joú is. Wat jij voelt en wat jij nodig hebt om weer een beetje oké te zijn. Om gelukkig te zijn. Om weer in je eigen leven te passen, of hoe je bijvoorbeeld van pijn of andere lichamelijke klachten af komt. Niemand heeft het erover wat jij nodig hebt om deze fantastische klus te klaren, en om echt goed van de zwangerschap en bevalling te herstellen. Niemand zegt hardop hoe lang dat eigenlijk duurt. En dat is wél erg.”

Vier op de vijf nieuwe ouderparen hebben een relatiecrisis en misschien is dat geen wonder? Wat er niet mag zijn, wat weggeduwd wordt, ontkend, genegeerd of verdrongen, veroorzaakt vroeg of laat problemen. Moeders die zelf nauwelijks begrijpen waarom ze zo moe zijn, zo bozig, zo verdrietig. Vaders die al helemaal geen idee hebben.
Pauline sprak met artsen en wetenschappers zoals Dick Swaab, en met mensen die gespecialiseerd zijn in postpartum herstel zoals bekkenfysiotherapeuten, met psychologen, doula’s, verloskundigen, slaapexperts, een fitnesstrainer en een voedingsdeskundige.
“Ik denk dat we als vrouwen elkaar moeten steunen in deze fase,” schrijft ze. “Dat begint met deze belangrijke periode erkennen, en erover gaan praten. Verder zou het bij verloskundigen, huisartsen, therapeuten en andere hulpverleners een belangrijk punt op de agenda moeten zijn.”

Een prachtig boek, onmisbaar voor iedereen rondom een nieuw leven. Want wat bewust gemaakt wordt, wat er wel mag zijn, hoe pijnlijk ook, kan genezen en in evenwicht komen.