Leve het verleppen

Deze rozen bloeiden in mijn achtertuintje en ze geurden verrukkelijk.

Totdat ze verlept waren, en verregend.

 

 

Ik heb ze afgeknipt en op de composthoop gelegd omdat er dan eerder nieuwe rozen aan mijn struik schijnen te komen. Maar hun eigen doel was natuurlijk: vrucht zetten, zaad vormen en zichzelf op die manier vernieuwen.

Verleppen komt van het woord lap, iets dat verlept gaat hangen als een lapje. Alles verlept, zou je kunnen zeggen, alles wat leeft en groeit en bloeit wordt uiteindelijk een soort hangend lapje.
Gelukkig maar. Dan komt er ruimte voor de vrucht en het zaad van het nieuwe leven.

Mijn buurman heeft in zijn tegeltuin een bos plastic rozen opgehangen en die verleppen niet. Ze doen er honderden jaren over om te vergaan tot microplastics en die blijven vervolgens ook nog eeuwig rondslingeren in het milieu. Ik hoop toch zo dat de wetenschap met oplossingen komt, plastic-etende bacteriën en zo.

Wat zou jij liever zijn, als je een roos was?

Ons lichaam verlept ook. Ik ben nu 73 en ik voel het gebeuren – ik word wat rimpeliger, strammer in de knieën, minder scherp van zicht, ronder om de heupen, het is allemaal niet tegen te houden zonder draconische maatregelen, en die neem ik niet, want ik ben een groot voorstander van verleppen. Stel je toch voor wat een ultieme ramp het zou zijn als we honderden jaren konden blijven leven, of nog erger, voor altijd zouden rondslingeren in het milieu.

Het is alweer begin juli, we hebben de langste dag gehad – mijn grootvader zou zeggen: we gaan weer de verkeerde kant op, want weg van het licht, op naar het donker. Vroeger vond ik dat jammer. Ik herinner me een dag in een nazomer dat ik naar onze tuin zat te staren met een diepe treurigheid: alles moet afsterven, al deze heerlijke bloei verlept, alles wordt dor en leeg en donker…

Maar tegenwoordig vind ik dat juist fantastisch. Wat een briljante vondst, die kringloop van opgaan, blinken en verzinken.
Op elk niveau. Onze hele cultuur is eigenlijk aan het verleppen, in dit tijdsgewricht, zie je het ook? Aan de overbloezende overdaad, de bruin-wordende randjes, de onverzadigbaarheid, de vervuiling en de bijbehorende uitputting, van de bodem maar ook van de mensen, al die uitgebrande mensen. Alsof er niet alleen letterlijke maar ook symbolische microplastics rondslingeren – denk: verslaving aan permanente groei, angst voor veroudering en aftakeling.

Ik zou zeggen: laat de verlepping maar lekker doorkomen. Tijd voor verval, terug naar de grond. Laat de dagen korter worden, kom maar op met dat verzinken, neuriënd trekken we richting herfst en winter… Het oude systeem mag sterven, compost worden of vrucht dragen en zaad zetten voor een nieuwe cultuur, een nieuwe wereld.

Bij mensen gaat de vernieuwing niet zo gestructureerd als in het plantenrijk. Al is mijn lichaam volop aan het verleppen, soms voel ik me een nieuw mens, met nieuwe inzichten en nieuwe energie. En ik zie ook inspirerende vernieuwing om me heen: een nieuwe openheid, gevoeligheid, kwetsbaarheid en zachtheid, zoveel meer dan toen ik jong was en vastzat in een pantser van spanning en oude pijn, net als de meeste mensen. Nu zie ik opvallend veel meer verbinding. Groter bewustzijn. Dieper besef van het onderbewuste en ook van het ‘bovenbewuste’.

Veel mensen in mijn spirituele bubbel voelen dat er kosmische of goddelijke hulp is bij onze overgang naar een nieuw tijdperk. Dat is een geruststellend idee. Maar hebben we niet het allerbelangrijkste allang in huis?
Namelijk: elkaar.

Dit is mijn lievelings-gedicht-aller-tijden, van Judith Herzberg:

Er is nog zomer en genoeg
Wat zou het loodzwaar tillen zijn,
wat een gezwoeg
als iedereen niet iedereen ter wille was,
als iedereen niet iedereen op handen droeg.

Wat mag er bij jou verleppen, en wat mag bloeien?