Hoe word je een ideale cliënt?

Het korte antwoord is: liever niet.

Mensen die gewend zijn zich goed te gedragen, attent te zijn, rekening te houden met de ander, blijken in de praktijk juist nogal lastige cliënten te zijn. Voor mij.

Want ze letten meer op mij dan op zichzelf. Ik merk dat heel concreet op de massagetafel: steek ik bijvoorbeeld mijn handen onder een nek om die te masseren, dan schiet dat hoofd omhoog. Iets in de cliënt reageert reflexmatig: Ze wil zeker dat ik mijn hoofd optil, dan zal ik dat vast even doen voor haar. Maar dat wil ik helemaal niet, integendeel – ik ben het contact kwijt.
Dan vraag ik: “Wie draagt jouw hoofd nu, ik of jijzelf?” En soms is er zó weinig lichaamsbewustzijn dat de cliënt echt denkt dat ze haar hoofd ontspannen in mijn handen legt, terwijl ik nauwelijks gewicht voel.

Of ik til een arm op en ik voel dat die arm zichzelf omhoog houdt, er zit direct spanning in. Dan ga ik weleens een eindje van de massagetafel af staan en zeg ik zo vriendelijk mogelijk: “Ik wacht wel even tot je klaar bent met je eigen programmaatje.” Soms duurt het zelfs even voor de cliënt doorheeft wat ik bedoel en haar arm laat zakken.

Ik noem dat parentificatie in het lichaam. Zulke mensen zijn zó getraind in hun jeugd om op te letten wat de ouders van hen willen dat hun hele lijf ernaar staat en volautomatisch probeert in te vullen wat er van hun verwacht wordt. Soms vraag ik of ze het herkennen – “Doe je vaak al iets voor een ander voordat die erom gevraagd heeft?”
“Ja,” zeggen ze dan.
“Het is niet jouw schuld,” leg ik uit. “Maar je bent wel de enige die het kan veranderen – door je er bewust van te worden.”
Want het werkt natuurlijk niet als je jezelf bestraffend toespreekt en eist dat je lichaam ontspant. Daar raakt het alleen maar nog meer gespannen van.

Het wonderlijke is dus dat zulke mensen die onbewust alleen maar willen meewerken, daardoor juist minder makkelijke cliënten worden. Ze zijn er eigenlijk niet helemaal, ze zijn niet zichzelf, ze zijn een oude rol aan het invullen en dat gaat ten koste van het contact.

Gelukkig herken ik mezelf totaal in dat gedrag. Ik heb ook het grootste gedeelte van mijn leven geprobeerd te raden wat andere mensen van me wilden. Ik ben kampioen pleaser geweest in mijn liefdesrelaties, familie, werkrelaties, vriendschappen. Onbewust hunkerde ik voortdurend naar goedkeuring, net zoals die cliënten van mij. Ik durfde niet authentiek te zijn en nee te zeggen als ik nee voelde. Ik was verstrikt in al die bochten waarin ik mezelf wrong om het andere mensen naar de zin te maken.

Soms was het grappig. Zo ging ik (lang, lang geleden) volautomatisch de was doen voor de man die de vader van mijn kinderen zou worden en ik stond langdurig in de wasserette nette paartjes te maken van de enorme berg sokken die uit de machine kwam. Tot hij me een keer vroeg waarom ik dat toch deed. “Ik pleur die losse sokken altijd zo in mijn la, joh.” Oeps.

Vaak moet het pijn doen voor je het doorkrijgt. Ooit heeft iemand die me zeer nabij was tegen me gezegd: “Ik vind het niet fijn als je zo onder me kruipt.”
Au.
Het was ook niet fijn, want ik maakte me kleiner, ik was niet bezig met contact maar met veiligheid, controle.

Door lichaamsbewustzijn ben ik dat automatisme langzaam maar zeker steeds meer verloren en nu kan ik best goed ontspannen. En hoor ik mezelf vaak “Nee” zeggen voordat ik erover heb nagedacht.

Ideale cliënten bestaan niet, want ideale mensen bestaan niet.

En echt contact ontstaat pas wanneer we stoppen met raden wat de ander van ons wil.