Inwijding

Inwijding

Ik had erom gevraagd: de je-weet-wel. Ik mocht mijzelf op celniveau verbinden met de kleine O, de omikron. Hij sloeg wel op mijn ingewanden maar niet op mijn longen.
Enorm interessant vond ik. En leerzaam. Maar ook pittig.
Want wat is het lastig om helemaal verbonden te blijven met je lijf als je ziek bent. De eerste dagen niet, toen was ik nog zo opgetogen over de positieve uitslag. De tocht naar de massa-testlocatie van de GGD op het vliegveld vond ik een avontuur, en ik was onder de indruk van de vriendelijkheid en zorgvuldigheid van al die medewerkers.
Ik kreeg ook geen koorts, lag niet in bed, werkte gewoon door aan mijn boek De hemel in je handen. Het kon niet beter getimed, eigenlijk. Ik hoefde er vrijwel geen afspraken voor af te zeggen. En ik kreeg van alle kanten liefde en hulp.
Maar na een paar dagen had ik er genoeg van –  dat gammele gevoel, die koude klauw in mijn buik, dat dichte voorhoofd, die nare smaak in mijn mond. Helaas was het nog niet over. Lichamen doen er meestal veel langer over dan onze snelle denkgeest wil. Alles in de stof is trager dan we denken.
En toen kwam de zieligheid. Ken je dat? Van vorige ziektes kan ik het me ook herinneren. Een gevoel van verlatenheid, van de-wereld-gaat-dus-gewoon-door-zonder-mij, van waarom ik, waarom nu, waarom dit?
Omdat ik helemaal niet zielig of verlaten was, ging ik er eens goed voor zitten om te doorgronden wat dit precies was. Wat in me opkwam, was: ik laat toch, ondanks alles, subtiel mijn eigen lichaam in de steek – dat veroorzaakt het vage gevoel van in de steek gelaten zijn.
Interessant. Tegen andere mensen heb ik zo vaak gezegd: als je ziek bent of pijn hebt, moet je juist met liefdevolle aandacht naar je lichaam toe. Anders is het net zo wreed alsof je tegen een huilend kind zegt: “Ga maar naar je kamer en als je weer vrolijk bent, kun je terugkomen.” Bij mij vroeger thuis gebeurde dat echt – we mochten gewoon niet huilen en als we het toch deden kregen we straf. Drakonische jaren vijftig, gezin vol trauma. Zo willen we niet met ons lieve lijf, ons innerlijke kind omgaan.
Maar op het moment dat ik dacht: nu heb ik er genoeg van, ik wil niet meer ziek zijn, deed ik dat eigenlijk wel. Ik vertrok uit de relatie, ik wees mijn zieke lijfje af. Mijn lichaam voelde zich verwaarloosd, en het stuurde een miskend en verlaten gevoel naar boven.
Dat inzicht hielp. Ik verbond me heel bewust weer met mijn lichaam en het gevoel verdween. Als het ooit weer terugkomt, weet ik wat me te doen staat.
Nu besef ik pas goed hoeveel respect zieke mensen verdienen die erin slagen van hun lichaam te blijven houden.
Ja, op het allerlastigste moment moet je extra liefde aan je lichaam geven en dat is wel een beetje zielig. Maar als je het niet doet, wordt het nog veel zieliger.

Nog iets over je-weet-wel.
Pittig, zei ik al. Beetje gemenig. Van anderen had ik het ook gehoord. Alsof er iets duisters in zit. Rare dromen had ik bijvoorbeeld, nachtmerries, donker, helemaal niet passend bij mijn normale blije zelfje. In een nachtelijk wakker uur vroeg ik me af: is deze crisis onze inwijding in het Kwaad? Ik ben niet de eerste of de enige die dat vermoedt. Veel mensen voelen een sfeer van dreiging: machtsovername door het grote geld, totalitaire neiging tot controle, verlies van zeggenschap over het eigen lichaam. Wat we meenden te kunnen vertrouwen, blijkt bedrieglijk of zelfs corrupt.
Een inwijding, dat zou wel passen bij de transitie naar volwassen worden. Vormden wij een naïeve adolescentencultuur, genotzuchtig en op onszelf gericht, en staan we op de drempel van een collectieve volwassenheid waarin we verantwoordelijkheid leren dragen? En hoort het kennen van het Kwaad daarbij?
Hoe maken we dan ons innerlijk licht zo sterk dat het de duisternis verlicht?
We hebben hulp nodig uit de geestelijke wereld, lijkt me.
En elkaar.
Wat vind jij, hoe ervaar jij deze tijd? Ik hoor het graag.

Valentijnscadeautje

Februari is relatiemaand en ik heb een filmpje laten maken door mijn vaste filmer Joost Pleune waarin ik je vertel wat ik een geslaagde relatie vind. Spoiler: ik vind een relatie geslaagd als je erdoor verandert. Maar hoe? Dat zie je in mijn filmpje. Dit is de link:

https://vimeo.com/648077634

Herken je dit? Laat het me weten!

Wat een fijne reacties kreeg ik op mijn vorige nieuwsbrief waarin ik vroeg naar jullie ervaringen met contact maken met het onderbewuste. Voorzover mogelijk, heb ik ze verwerkt in het manuscript van De hemel in je handen. Geheel volgens plan heb ik het eind januari ingeleverd bij uitgeverij Ten Have (en nu ga ik weer rebalancing sessies geven). Ik heb er met enorm veel plezier aan gewerkt, en ik heb er allerlei artikelen bij gebruikt die ik eerder schreef voor bladen, maar alleen als ik dacht: wow, dat is juist nú interessant of inzichtgevend.
Het gaat dus over toegang krijgen tot het onderbewuste, maar ook het bovenbewuste, want dat blijkt samen te gaan. Die open plek in het bos van het bewustzijn groter maken. Contact krijgen met méér tussen Hemel en Aarde en tussen ons, tussen mensen onderling.
Ik houd jullie op de hoogte wanneer het boek verschijnt.
Van 4 tot en met 8 juli 2022 geef ik mijn workshop “Vrienden worden met je lijf” in vijf ochtenden in Centre Lothlorien, Frankrijk.Met oefeningen, begeleide meditaties, zelfmassage en zelfonderzoek.
Vrienden worden met je lijf is een levenslang proces. Maar in deze week krijg je een enorme boost aan bewustzijn, zelfacceptatie, plezier en ontspanning.Zin in? Reserveer dan bij: Centre Lothlorien
De Lijf-dagen gaan ook door, elke laatste zondag van de maand, die zijn gigantisch leuk. Je krijgt in korte tijd veel informatie en inspiratie – iemand zei gister dat het leek of de middag twaalf uur had geduurd. Maar het is ook gewoon gezellig. Voor 26 juni kun je nog een plaats reserveren. Meer informatie op mijn website. Opgeven bij mij: mail@lisettethooft.nl.

Graag tot ziens hier of daar!

6 Comment

  1. Ineke says: Beantwoorden

    Lieve Lisette. Ook ik zit midden in het proces van de covid. Tijdens het lezen komen er veel inzichten en krijgt het woord Inwijding een diepe en tranformerende betekenis. Dank je wel hiervoor en Alle Goeds voor jou

    1. Lisette Thooft says: Beantwoorden

      Dank je wel Ineke, fijn om te horen dat het werkt!

  2. Hier het hele gezin met C, ik en onze zoon niet geprikt. Ik heb er eigenlijk ook om gevraagd… We willen graag een groen vinkje… Maar ik heb het nu flink te pakken. Goed naar mijn lijf luisteren en alles loslaten, dat is wat me te doen staat als moeder en juf. Warme groet! Kristel

    1. Lisette Thooft says: Beantwoorden

      Dank je wel Kristel. Ik heb er best lang over gedaan (vond ik) om weer helemaal fit te worden – ik was nog een paar weken zwartgallig. Maar nu heb ik een fijn gevoel van vernieuwing en verjonging. Ik bruis weer van de plannen en de energie. Wens ik jullie ook toe!

      1. De zwaarste dagen zijn voorbij volgens mij, ik kijk uit naar een nieuw bruisend gevoel! 😉 Bedankt voor je lieve woorden! 🙏

    2. Ineke says: Beantwoorden

      Nadat ik nu het proces van de covid doorleefd heb – het was soms pittig – maar ook omdat ik het de tijd gegeven heb die het vroeg met Liefde voor mezelf en hulp van de Lichtwezens, ervaar ik nu een enorme ruimte in mezelf. Het is een zachte , bruisende en vernieuwende energie die ik moeilijk kan verwoorden. Dankzij jouw woorden Lisette, die raakten mij diep en op het juiste moment. Dank je wel hiervoor en fijn dat het ook goed met jou gaat. Veel liefs voor jou.

Geef een antwoord